Omnia

Ik begin eindelijk een beetje te wennen aan ons hondje en heb gister zelfs wat in huis kunnen doen zonder het overzicht te verliezen. We zijn gisteravond ook naar een optreden van Omnia geweest. Even lekker er uit, zonder Lex, weer even samen zijn. Het was heel erg geslaagd. Alleen de pauze was wat te druk maar daar heb ik me goed door weten te slaan. Ben trots op me zelf, en op Lex, die 3,5 uur alleen is geweest!

Te veel

Het is al weer November,
God wat is er veel gebeurd sinds ik voor het laatst hier heb geschreven.
Mijn parntner heeft in het ziekenhuis gelegen, we zijn wederom geconfronteerd geweest met haar Diabetes, we hebben een hulp hond in opleiding in huis gekregen.
Terwijl ik dat tik denk ik, dat is niet veel! Nee, misschien niet veel.. maar zwaar genoeg om het veel te vinden.

Toen Tamara opgenomen werd met een te hoge waarde werden we allebij weer met de neus op de fijten gedrukt. Tamara met haar diabetes en ik met mijn autisme. 5 dagen alleen in huis, alleen slapen, boodschappen doen, het huishouden doen, op bezoek gaan. Van het huishouden is bijna niks te recht gekomen. Mijn ritme was weg. Opstaan, boodschappen doen, eten, bezoekuur, naar huis, eten, bezoek uur, naar huis en doodop naar bed om de volgende dag weer het zelfde te doen.
Aan de ene kant was ik ook wel blij dat ze opgenomen was. Ze is op dit moment aangekomen in het stadium dat ze niet meer voelt wanneer ze te hoog of te laag zit, dus haar in de gaten houden was ook erg belastend.
Toen ze uit het ziekenhuis kwam zijn we gelijk gaan zoeken naar oplossingen en kwamen uit bij Stichting Paqo. Deze stichting helpt mensen met diabetes door een hulphond op te leiden.
In een snelvaart zijn we in de prosedure te recht gekomen en we konden al snel ons hondje ophalen. Op het werk bij Tamara waren ze heel erg entousiast en het moest geen probleem zijn om hem mee naar het werk te nemen, alleen moest het bestuur als formaliteit nog toestemming geven. Volledig in de veronderstelling dat het alleen nog maar formaliteiten waren hebben we ons hondje Lex opgehaald. Je raad het al.. Het bestuur heeft het verzoek afgewezen.... De gronden waarop hij afgewezen is daar zijn we het niet mee eens dus we zijn op het moment aan het vechten om Lex toch mee naar het werk te krijgen. Ik weet dat de kans heel erg klein is maar ik hoop toch dat het uiteindelijk zal lukken.
Op dit moment heb ik dus de zorg over dit 4.5 maanden jonge labradortje en dat gaat me niet in de koude kleren zitten.
Wederom mijn struktuur naar de knoppen, moet me nu helemaal anders gaan instellen, alle rituelen moeten aangepast worden... Nu ben ik daar natuurlijk al even mee bezig maar ik ben er nog steeds niet aan gewent...
Op dit moment heb ik de zorg voor Lex, voor Tamara (want lex voelt nog niet aan, hij is nog in opleiding) en ik heb de zorg voor me zelf....
Het wordt me allemaal een beetje te veel en ik weet het even niet meer.....

feestje

Niet alles is een drama en ik heb ook zeker hele goede dagen.
Zo zijn mijn opa en oma 60 jaar getrouwd en dat was feest. Doormiddel van een etentje met de hele familie (ook neven en nichten van mn vader), en een boottochtje werd deze mijlpaal geviert.

Ik zag in het begin als een berg tegen deze dag op. De zin was er wel maar het onbekende en de vele mensen die ik helemaal niet ken maakte dat ik behoorlijk nerveus was.

Trots als een pauw dat ik het de hele dag heb vol gehouden! Ben niet mee geweest op de boot, waardoor ik niet te veel prikkels hoefde te verwerken. Het tochtje was in 2 groepen verdeeld dus heb ik ook niet alleen hoeven zitten.

Een zeer geslaagde dag, had zelf nog genoeg energie over om de volgende dag op verjaardags bezoek te gaan bij mijn broer en schoonzus.

Natuurlijk was ik daarna wel helemaal OP, maar het was het meer dan waard!

woensdag

afgelopen woensdag ben ik in elkaar gezakt. Huilen, huilen en nog eens huilen. Spieren die jeukte en gedachtes die zo snel heen en weer gingen dat het een versnelde snelweg van informatie in mijn hersenpan was. Het restje energie dat ik nog in mijn lijf had verdween snel door het stompen tegen mijn schedel. Deze pijn is te begrijpen. Deze pijn kan ik aan. Lichamelijke pijn is zo fijn om te voelen als je niet meer om kan gaan met de prikkels die op je af stormen.



Genzen....

Hoe komt het dat ik ze steeds voorbij ga? Zie ik ze dan niet? of wil ik er niet aan toegeven?

Ik denk dat het een beetje van allebij is. Zie het niet op tijd dat ik iets eigenlijk niet moet doen en als ik het wel zie dan zeg ik te snel tegen me zelf: "hou je groot! je kan het!"

En het klopt.. Ik KAN het..... op dat moment. Wat ik niet in zie is dat hoewel ik het op DAT moment wel kan, het op langeretermijn niet goed is dat ik me elke keer weer groot hou, en meer wil dan ik aan kan.



Een ezel stoot zich voor geen 2e keer aan de zelfde steen. Ik val elke keer weer op mn bek, en deze keer nog hard ook. Zou dat komen omdat ik geen ezel ben?!

UWV

Mijn werkgever wilt mij ontslaan. Op zich vind ik dat helemaal niet erg. Terug daar gaan werken is een onmogelijke zaak aangezien daar de "stres factor" nooit weg genomen kan worden, welke functie ik ook zou gaan bekleden. Nu zijn ze dus bezig met een ontslagprocedure en heb ik rechtshulp ingeschakeld.
Wettelijk gezien mogen ze me helaas nog niet ontslaan omdat ik (ondanks dat ik gebruik heb gemaakt van de wet Amber en terug gevallen ben in de WAO) nog geen 2 jaar "ziek" ben.

Vandaag werd ik gebeld door zowel het UWV als het Reïntergratie bureau om mijn verhaal te doen.
Ja meneer van het Reintergratie bureau, u mocht bij bellen hoewel ik geen nut zie tot deelname op het moment. Ik zit nog midden in de malle molen van therapie in en therapie uit. Nee ik overzie zelf mijn huishouden niet, laat staan dat ik in staat ben om naast mijn therapieën mee te doen aan een Reïntergratie programma
Nee mevrouw van het UWV, mijn situatie is nog steeds niet veranderd. aangegeven is ook na het gesprek bij de arboarts (die denkt dat ik na 6 maanden wel weer kan gaan werken) dat zowel ik als het ggz en de bedrijsarts niet acht dat de situatie binnen korte termein zal verbeteren.

Na deze telefoontjes hoef ik dus
A nog niet deel te nemen aan het reintergratie programma
B nog niet op herkeuring en ben ik vooralsnog nog steeds 80/100% afgekeurd. En is het het uwv nu eindelijk duidelijk dat de reden van in beroep gaan op het ontslag puur juridisch is, omdat ik geen problemen wens te krijgen als ik weer uit de wao kan krabbelen.

Januarie 2010, dan mag wettelijk gezien de ontslagvergudding verleend worden. Ik kijk er naar uit! In de tussen tijd vechten voor meer energie, vechten voor overzicht, mijn eige grenzen met mn ogen dicht leren herkennen, uitvogelen hoe ik mijn leven zo kan inrichten dat ik uiteindelijk weer in staat zal zijn om wat te kunnen werken en het huis bij kunnen houden en nog energie over hebben om te genieten van het leven.

Overleefd

Ik heb het overleefd. Gister was zwaar, vermoeiend, chaotisch maaaar.. het was ook gezellig, en ik heb zelfs zo nu en dan kunnen genieten. toch blijf ik er bij dat de volgende verjaardag die ik met zo veel mensen ga vieren mn 40ste wordt.. 10 jaar lekker klein houden dus.

Nu tijd om tot rust te komen en op te laden. Komt helemaal goed dus.

Verjaardag

zondag 12 Juli ben ik jarig. Omdat ik dit jaar 30 wordt hebben we besloten om het gewoon weer eens te vieren. Er komen heus niet veel mensen, met ons er bij 15 man en dat is dan alleen maar familie. Toch zie ik het als een baksteen tegen op.
Ik zie me zelf zondag al staan met de handen in mn haren, koffie, gebak, nee thee voor die en fris voor de ander. Staat er nog genoeg op tafel? moet er nog drinken bij? ze blijven allemaal eten, hebben we wel genoeg in huis? WHAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA

Het zal vast wel goed komen allemaal, we zetten er gewoon een paar aan het werk maar toch kan ik merken dat die spanning al goed aanwezig is.