feestje

Niet alles is een drama en ik heb ook zeker hele goede dagen.
Zo zijn mijn opa en oma 60 jaar getrouwd en dat was feest. Doormiddel van een etentje met de hele familie (ook neven en nichten van mn vader), en een boottochtje werd deze mijlpaal geviert.

Ik zag in het begin als een berg tegen deze dag op. De zin was er wel maar het onbekende en de vele mensen die ik helemaal niet ken maakte dat ik behoorlijk nerveus was.

Trots als een pauw dat ik het de hele dag heb vol gehouden! Ben niet mee geweest op de boot, waardoor ik niet te veel prikkels hoefde te verwerken. Het tochtje was in 2 groepen verdeeld dus heb ik ook niet alleen hoeven zitten.

Een zeer geslaagde dag, had zelf nog genoeg energie over om de volgende dag op verjaardags bezoek te gaan bij mijn broer en schoonzus.

Natuurlijk was ik daarna wel helemaal OP, maar het was het meer dan waard!

woensdag

afgelopen woensdag ben ik in elkaar gezakt. Huilen, huilen en nog eens huilen. Spieren die jeukte en gedachtes die zo snel heen en weer gingen dat het een versnelde snelweg van informatie in mijn hersenpan was. Het restje energie dat ik nog in mijn lijf had verdween snel door het stompen tegen mijn schedel. Deze pijn is te begrijpen. Deze pijn kan ik aan. Lichamelijke pijn is zo fijn om te voelen als je niet meer om kan gaan met de prikkels die op je af stormen.



Genzen....

Hoe komt het dat ik ze steeds voorbij ga? Zie ik ze dan niet? of wil ik er niet aan toegeven?

Ik denk dat het een beetje van allebij is. Zie het niet op tijd dat ik iets eigenlijk niet moet doen en als ik het wel zie dan zeg ik te snel tegen me zelf: "hou je groot! je kan het!"

En het klopt.. Ik KAN het..... op dat moment. Wat ik niet in zie is dat hoewel ik het op DAT moment wel kan, het op langeretermijn niet goed is dat ik me elke keer weer groot hou, en meer wil dan ik aan kan.



Een ezel stoot zich voor geen 2e keer aan de zelfde steen. Ik val elke keer weer op mn bek, en deze keer nog hard ook. Zou dat komen omdat ik geen ezel ben?!

UWV

Mijn werkgever wilt mij ontslaan. Op zich vind ik dat helemaal niet erg. Terug daar gaan werken is een onmogelijke zaak aangezien daar de "stres factor" nooit weg genomen kan worden, welke functie ik ook zou gaan bekleden. Nu zijn ze dus bezig met een ontslagprocedure en heb ik rechtshulp ingeschakeld.
Wettelijk gezien mogen ze me helaas nog niet ontslaan omdat ik (ondanks dat ik gebruik heb gemaakt van de wet Amber en terug gevallen ben in de WAO) nog geen 2 jaar "ziek" ben.

Vandaag werd ik gebeld door zowel het UWV als het Reïntergratie bureau om mijn verhaal te doen.
Ja meneer van het Reintergratie bureau, u mocht bij bellen hoewel ik geen nut zie tot deelname op het moment. Ik zit nog midden in de malle molen van therapie in en therapie uit. Nee ik overzie zelf mijn huishouden niet, laat staan dat ik in staat ben om naast mijn therapieën mee te doen aan een Reïntergratie programma
Nee mevrouw van het UWV, mijn situatie is nog steeds niet veranderd. aangegeven is ook na het gesprek bij de arboarts (die denkt dat ik na 6 maanden wel weer kan gaan werken) dat zowel ik als het ggz en de bedrijsarts niet acht dat de situatie binnen korte termein zal verbeteren.

Na deze telefoontjes hoef ik dus
A nog niet deel te nemen aan het reintergratie programma
B nog niet op herkeuring en ben ik vooralsnog nog steeds 80/100% afgekeurd. En is het het uwv nu eindelijk duidelijk dat de reden van in beroep gaan op het ontslag puur juridisch is, omdat ik geen problemen wens te krijgen als ik weer uit de wao kan krabbelen.

Januarie 2010, dan mag wettelijk gezien de ontslagvergudding verleend worden. Ik kijk er naar uit! In de tussen tijd vechten voor meer energie, vechten voor overzicht, mijn eige grenzen met mn ogen dicht leren herkennen, uitvogelen hoe ik mijn leven zo kan inrichten dat ik uiteindelijk weer in staat zal zijn om wat te kunnen werken en het huis bij kunnen houden en nog energie over hebben om te genieten van het leven.

Overleefd

Ik heb het overleefd. Gister was zwaar, vermoeiend, chaotisch maaaar.. het was ook gezellig, en ik heb zelfs zo nu en dan kunnen genieten. toch blijf ik er bij dat de volgende verjaardag die ik met zo veel mensen ga vieren mn 40ste wordt.. 10 jaar lekker klein houden dus.

Nu tijd om tot rust te komen en op te laden. Komt helemaal goed dus.

Verjaardag

zondag 12 Juli ben ik jarig. Omdat ik dit jaar 30 wordt hebben we besloten om het gewoon weer eens te vieren. Er komen heus niet veel mensen, met ons er bij 15 man en dat is dan alleen maar familie. Toch zie ik het als een baksteen tegen op.
Ik zie me zelf zondag al staan met de handen in mn haren, koffie, gebak, nee thee voor die en fris voor de ander. Staat er nog genoeg op tafel? moet er nog drinken bij? ze blijven allemaal eten, hebben we wel genoeg in huis? WHAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA

Het zal vast wel goed komen allemaal, we zetten er gewoon een paar aan het werk maar toch kan ik merken dat die spanning al goed aanwezig is.

overprikkeld

Het kan ook niet uitblijven natuurlijk. Na en paar weken dat het (heel) goed/redelijk/goed/matig/redelijk is gegaan komt er natuurlijk ook weer de dag dat het niet goed gaat. Afgelopen maandag hadden we een "lijstje" dag. Je weet wel.. zo'n dag waarop zo veel moet gebeuren dat je het aan de hand van een lijstje moet doen.
De dag begon zo goed en zo fijn dat ik nog tegen mn vriendin zei " Het wordt vandaag een goede dag!" de eerste paar dingen gingen heel erg vlot en het grootste deel van het lijstje was al door geschrapt.. de dingen die we thuis moesten doen waren gedaan. Maar nu de dingen buitens huis.

Ziekenhuis
Dierenarts
Apotheek
Boodschappen
Tanken en Banden pompen

Het lijkt niet veel en hoewel ik al wel moe begon te worden en mn aandacht er niet meer zo heel erg goed bij kon houden dacht ik: dat doen we wel eventjes.

In het ziekenhuis begon ik al overprikkeld te raken maar dacht dat het nog wel zou gaan. We moesten immers alleen nog maar een paar dingetjes ophalen waar we al voor gebeld hadden.
Uiteindelijk waren we dus niet (zoals gedacht) gelijk klaar bij de dierenarts. We zijn zeker een uur bezig geweest om alleen maar medicijnen op te halen voor de ratten en overleggen wat en hoe we het het beste konden doen. De assistende moest overleggen, medicatie opzoeken, mag het wel mag het niet gegeven worden voor de kleintjes, weer overleggen, weer opzoeken, weer overleggen, en uiteindelijk moeten we toch vrijdag nog terug om een monstertje te laten nemen van de huid van 1 van de ratjes :-(. Maar goed.. na een half uur had ik het gehad en ging een peuk doen buiten.. dat werd dus "in de auto" want in die stortbui was geen optie.
K zal niet helemaal in datail gaan treden maar om een lang verhaal kort te maken ben ik door al het overleg, opties en besluiten nemen totaal overprikkeld en toen moesten we de rest nog doen.

Eerst maar even naar huis om op het gemakje wat te drinken en dan de rest maar gaan doen.
Bij de Appo was het natuurlijk heel erg druk. We waren al aan de late kant en na 16.00 zijn er standaard 10 tot 15 man voor je. We hadden gelukkig een meevallertje. Er lag nog een nummertje op het apparaat dat ons een flinke voorsprong gaf.

Gelijk maar even de boodschappen gedaan. Snel snel pakken en weg wezen. Thuis gekomen nog even snel koken, afwassen en de was ophangen, de bandjes van de auto snel doen en voor de TV ploffen.

De dag er na, (Gister) was ik dus zo overprikkeld dat ik niet eens de fiets op durfde om naar therapie te gaan. Dus maar gebeld en overlegt, en besloten de afspraak te verzetten. De last gleed meteen van mn schouders en ik kon beginnen met opladen en ontprikkelen.

Moraal van het verhaal. Werk niet met lijstjes!!! als het niet in je hooft past, dus te veel is om te onthouden, dan overspoel je je zelf en gaat het mis!

Raar?

de douche momenten zijn ideaale momenten om tot rust te komen en om je gedachten te laten gaan. Mijn gedachten brachten me vanochtend op mijn jeugd.
Mijn ouders vertelde me dat ik als klein kindje in de box zat en dat mijn vader de kamer binnen kwam. Ik hoorde zn stem en was helemaal blij. Maar waar ik ook keek ik zag mijn vader niet!
Hij had namelijk voor zijn werk zn baard af moeten schreren.
In mijn ogen was mijn papa de man met de baard. Dus ik zette het op een janken en het was pas goed toen hij me vast pakte en ik zn geur herkende als die van mijn papa.

Er flitste nog zo'n moment door mijn brein.
Als klein meisje was ik bij mijn opa en oma. Ik wachte hier op mijn moeder die naar de kapper ging. Mijn opa zag mn moeder aan komen. Toen de deur open ging ging ik me verstoppen achter de stoel, om mn moeder te verrassen. Zo van "Hier ben ik!" Ik wilde heel vrolijk te voorscheinspringen, maar toen ik spiekte zag ik daar wel een vrouw staan maar niet mijn moeder. Mijn moeder had niet zulke krullen. Ik weer in tranen "jij bent mijn mama niet!"
Ik kan me voorstellen dat dat voor mijn moeder niet leuk was om te horen. Mijn opa en oma er gelijk tegen in "Doe toch niet zo raar!" Maar ik was echt in de volle overtuiging dat dat mijn moeder niet was. Toen ik haar eenmaal hoorde praten werd ik weer wat rusitger en besefte ik dat het wel mijn moeder was maar dat ze er anders uitzag vond ik heel moeilijk te vatten.

Nu ik daar zo op terug kijk denk ik: Niet zo gek, je bent autistisch, DUH! maar dat wisten we op dat moment nog niet. Op dat moment werd er voor de zoveelste keer gezecht: Doe niet zo raar!

Ik heb ooit eens horen zeggen dat het zinnetje wat je het vaakst hebt gehoord klopt. Dat ben je.
Krijg je veel te horen dat je lief bent, dan mag je aannemen dat je ook echt lief bent.
Het zinnetje dat ik het meeste gehoord heb is: Doe niet zo raar. Mag ik dan ook aanmenen dat ik ook echt raar ben?
Nee. Deze stelling klopt van geen kant. Ik ben niet raar. Ik ben Autistisch, maar niet raar.