feestje

Niet alles is een drama en ik heb ook zeker hele goede dagen.
Zo zijn mijn opa en oma 60 jaar getrouwd en dat was feest. Doormiddel van een etentje met de hele familie (ook neven en nichten van mn vader), en een boottochtje werd deze mijlpaal geviert.

Ik zag in het begin als een berg tegen deze dag op. De zin was er wel maar het onbekende en de vele mensen die ik helemaal niet ken maakte dat ik behoorlijk nerveus was.

Trots als een pauw dat ik het de hele dag heb vol gehouden! Ben niet mee geweest op de boot, waardoor ik niet te veel prikkels hoefde te verwerken. Het tochtje was in 2 groepen verdeeld dus heb ik ook niet alleen hoeven zitten.

Een zeer geslaagde dag, had zelf nog genoeg energie over om de volgende dag op verjaardags bezoek te gaan bij mijn broer en schoonzus.

Natuurlijk was ik daarna wel helemaal OP, maar het was het meer dan waard!

woensdag

afgelopen woensdag ben ik in elkaar gezakt. Huilen, huilen en nog eens huilen. Spieren die jeukte en gedachtes die zo snel heen en weer gingen dat het een versnelde snelweg van informatie in mijn hersenpan was. Het restje energie dat ik nog in mijn lijf had verdween snel door het stompen tegen mijn schedel. Deze pijn is te begrijpen. Deze pijn kan ik aan. Lichamelijke pijn is zo fijn om te voelen als je niet meer om kan gaan met de prikkels die op je af stormen.



Genzen....

Hoe komt het dat ik ze steeds voorbij ga? Zie ik ze dan niet? of wil ik er niet aan toegeven?

Ik denk dat het een beetje van allebij is. Zie het niet op tijd dat ik iets eigenlijk niet moet doen en als ik het wel zie dan zeg ik te snel tegen me zelf: "hou je groot! je kan het!"

En het klopt.. Ik KAN het..... op dat moment. Wat ik niet in zie is dat hoewel ik het op DAT moment wel kan, het op langeretermijn niet goed is dat ik me elke keer weer groot hou, en meer wil dan ik aan kan.



Een ezel stoot zich voor geen 2e keer aan de zelfde steen. Ik val elke keer weer op mn bek, en deze keer nog hard ook. Zou dat komen omdat ik geen ezel ben?!