woensdag

afgelopen woensdag ben ik in elkaar gezakt. Huilen, huilen en nog eens huilen. Spieren die jeukte en gedachtes die zo snel heen en weer gingen dat het een versnelde snelweg van informatie in mijn hersenpan was. Het restje energie dat ik nog in mijn lijf had verdween snel door het stompen tegen mijn schedel. Deze pijn is te begrijpen. Deze pijn kan ik aan. Lichamelijke pijn is zo fijn om te voelen als je niet meer om kan gaan met de prikkels die op je af stormen.



Genzen....

Hoe komt het dat ik ze steeds voorbij ga? Zie ik ze dan niet? of wil ik er niet aan toegeven?

Ik denk dat het een beetje van allebij is. Zie het niet op tijd dat ik iets eigenlijk niet moet doen en als ik het wel zie dan zeg ik te snel tegen me zelf: "hou je groot! je kan het!"

En het klopt.. Ik KAN het..... op dat moment. Wat ik niet in zie is dat hoewel ik het op DAT moment wel kan, het op langeretermijn niet goed is dat ik me elke keer weer groot hou, en meer wil dan ik aan kan.



Een ezel stoot zich voor geen 2e keer aan de zelfde steen. Ik val elke keer weer op mn bek, en deze keer nog hard ook. Zou dat komen omdat ik geen ezel ben?!