Het kan ook niet uitblijven natuurlijk. Na en paar weken dat het (heel) goed/redelijk/goed/matig/redelijk is gegaan komt er natuurlijk ook weer de dag dat het niet goed gaat. Afgelopen maandag hadden we een "lijstje" dag. Je weet wel.. zo'n dag waarop zo veel moet gebeuren dat je het aan de hand van een lijstje moet doen.
De dag begon zo goed en zo fijn dat ik nog tegen mn vriendin zei " Het wordt vandaag een goede dag!" de eerste paar dingen gingen heel erg vlot en het grootste deel van het lijstje was al door geschrapt.. de dingen die we thuis moesten doen waren gedaan. Maar nu de dingen buitens huis.
Ziekenhuis
Dierenarts
Apotheek
Boodschappen
Tanken en Banden pompen
Het lijkt niet veel en hoewel ik al wel moe begon te worden en mn aandacht er niet meer zo heel erg goed bij kon houden dacht ik: dat doen we wel eventjes.
In het ziekenhuis begon ik al overprikkeld te raken maar dacht dat het nog wel zou gaan. We moesten immers alleen nog maar een paar dingetjes ophalen waar we al voor gebeld hadden.
Uiteindelijk waren we dus niet (zoals gedacht) gelijk klaar bij de dierenarts. We zijn zeker een uur bezig geweest om alleen maar medicijnen op te halen voor de ratten en overleggen wat en hoe we het het beste konden doen. De assistende moest overleggen, medicatie opzoeken, mag het wel mag het niet gegeven worden voor de kleintjes, weer overleggen, weer opzoeken, weer overleggen, en uiteindelijk moeten we toch vrijdag nog terug om een monstertje te laten nemen van de huid van 1 van de ratjes :-(. Maar goed.. na een half uur had ik het gehad en ging een peuk doen buiten.. dat werd dus "in de auto" want in die stortbui was geen optie.
K zal niet helemaal in datail gaan treden maar om een lang verhaal kort te maken ben ik door al het overleg, opties en besluiten nemen totaal overprikkeld en toen moesten we de rest nog doen.
Eerst maar even naar huis om op het gemakje wat te drinken en dan de rest maar gaan doen.
Bij de Appo was het natuurlijk heel erg druk. We waren al aan de late kant en na 16.00 zijn er standaard 10 tot 15 man voor je. We hadden gelukkig een meevallertje. Er lag nog een nummertje op het apparaat dat ons een flinke voorsprong gaf.
Gelijk maar even de boodschappen gedaan. Snel snel pakken en weg wezen. Thuis gekomen nog even snel koken, afwassen en de was ophangen, de bandjes van de auto snel doen en voor de TV ploffen.
De dag er na, (Gister) was ik dus zo overprikkeld dat ik niet eens de fiets op durfde om naar therapie te gaan. Dus maar gebeld en overlegt, en besloten de afspraak te verzetten. De last gleed meteen van mn schouders en ik kon beginnen met opladen en ontprikkelen.
Moraal van het verhaal. Werk niet met lijstjes!!! als het niet in je hooft past, dus te veel is om te onthouden, dan overspoel je je zelf en gaat het mis!
woensdag 8 juli 2009
donderdag 11 juni 2009
Raar?
de douche momenten zijn ideaale momenten om tot rust te komen en om je gedachten te laten gaan. Mijn gedachten brachten me vanochtend op mijn jeugd.
Mijn ouders vertelde me dat ik als klein kindje in de box zat en dat mijn vader de kamer binnen kwam. Ik hoorde zn stem en was helemaal blij. Maar waar ik ook keek ik zag mijn vader niet!
Hij had namelijk voor zijn werk zn baard af moeten schreren.
In mijn ogen was mijn papa de man met de baard. Dus ik zette het op een janken en het was pas goed toen hij me vast pakte en ik zn geur herkende als die van mijn papa.
Er flitste nog zo'n moment door mijn brein.
Als klein meisje was ik bij mijn opa en oma. Ik wachte hier op mijn moeder die naar de kapper ging. Mijn opa zag mn moeder aan komen. Toen de deur open ging ging ik me verstoppen achter de stoel, om mn moeder te verrassen. Zo van "Hier ben ik!" Ik wilde heel vrolijk te voorscheinspringen, maar toen ik spiekte zag ik daar wel een vrouw staan maar niet mijn moeder. Mijn moeder had niet zulke krullen. Ik weer in tranen "jij bent mijn mama niet!"
Ik kan me voorstellen dat dat voor mijn moeder niet leuk was om te horen. Mijn opa en oma er gelijk tegen in "Doe toch niet zo raar!" Maar ik was echt in de volle overtuiging dat dat mijn moeder niet was. Toen ik haar eenmaal hoorde praten werd ik weer wat rusitger en besefte ik dat het wel mijn moeder was maar dat ze er anders uitzag vond ik heel moeilijk te vatten.
Nu ik daar zo op terug kijk denk ik: Niet zo gek, je bent autistisch, DUH! maar dat wisten we op dat moment nog niet. Op dat moment werd er voor de zoveelste keer gezecht: Doe niet zo raar!
Ik heb ooit eens horen zeggen dat het zinnetje wat je het vaakst hebt gehoord klopt. Dat ben je.
Krijg je veel te horen dat je lief bent, dan mag je aannemen dat je ook echt lief bent.
Het zinnetje dat ik het meeste gehoord heb is: Doe niet zo raar. Mag ik dan ook aanmenen dat ik ook echt raar ben?
Nee. Deze stelling klopt van geen kant. Ik ben niet raar. Ik ben Autistisch, maar niet raar.
Mijn ouders vertelde me dat ik als klein kindje in de box zat en dat mijn vader de kamer binnen kwam. Ik hoorde zn stem en was helemaal blij. Maar waar ik ook keek ik zag mijn vader niet!
Hij had namelijk voor zijn werk zn baard af moeten schreren.
In mijn ogen was mijn papa de man met de baard. Dus ik zette het op een janken en het was pas goed toen hij me vast pakte en ik zn geur herkende als die van mijn papa.
Er flitste nog zo'n moment door mijn brein.
Als klein meisje was ik bij mijn opa en oma. Ik wachte hier op mijn moeder die naar de kapper ging. Mijn opa zag mn moeder aan komen. Toen de deur open ging ging ik me verstoppen achter de stoel, om mn moeder te verrassen. Zo van "Hier ben ik!" Ik wilde heel vrolijk te voorscheinspringen, maar toen ik spiekte zag ik daar wel een vrouw staan maar niet mijn moeder. Mijn moeder had niet zulke krullen. Ik weer in tranen "jij bent mijn mama niet!"
Ik kan me voorstellen dat dat voor mijn moeder niet leuk was om te horen. Mijn opa en oma er gelijk tegen in "Doe toch niet zo raar!" Maar ik was echt in de volle overtuiging dat dat mijn moeder niet was. Toen ik haar eenmaal hoorde praten werd ik weer wat rusitger en besefte ik dat het wel mijn moeder was maar dat ze er anders uitzag vond ik heel moeilijk te vatten.
Nu ik daar zo op terug kijk denk ik: Niet zo gek, je bent autistisch, DUH! maar dat wisten we op dat moment nog niet. Op dat moment werd er voor de zoveelste keer gezecht: Doe niet zo raar!
Ik heb ooit eens horen zeggen dat het zinnetje wat je het vaakst hebt gehoord klopt. Dat ben je.
Krijg je veel te horen dat je lief bent, dan mag je aannemen dat je ook echt lief bent.
Het zinnetje dat ik het meeste gehoord heb is: Doe niet zo raar. Mag ik dan ook aanmenen dat ik ook echt raar ben?
Nee. Deze stelling klopt van geen kant. Ik ben niet raar. Ik ben Autistisch, maar niet raar.
woensdag 10 juni 2009
Keuken
Vrijdag krijgen we een nieuwe keuken. Deze is echt niks meer waard en de woningbouw was zo lief ons een nieuwe te gunnen. Ik ben echt heel erg blij met een nieuwe keuken. Koken is echt mijn hobby en ik besteed graag heel wat uurtjes aan mn keukenblad.
Maar er moet natuurlijk wel het een en ander voorbereid worden voor de nieuwe geplaatst kan worden.
Mn hersens gingen van links naar rechts en van boven naar beneden. Hoe gaan we dat aanpakken. Ik ben er inmiddels uit.
Vandaag de keuken opgeruimd. Er staan nu alleen nog maar dingen in die ik ECHT gebruik.
Morgen de keukenkastjes leeg ruimen en in de woonkamer de troep neerzetten en de keuken goed schoonmaken (als ik dan toch bezig ben).
Morgen avond het fornuis er uit zodat de mannen er goed bij komen. (hmmzz.. dat wordt geen oven gebruiken, die blijft zo lang heet)
Vrijdag ochtend de mannen over de vloer (ben ik blij dat ik dan niet alleen thuis ben).
Vrijdag middag de keuken weer inruimen en heel erg blij zijn dat de troep uit de woonkamer is. Troep maakt me onrustig.
En dan gelijk naar limburg WHAAAAAAAAAAAA
Dat heb ik weer lekker gepland :-S Helaas kan het niet anders. De keuken daar sta ik echt om te springen en de afspaak in limboland is ook belangrijk. Dat wordt vrij weinig doen het weekend maar dat heb ik er wel voor over.
Soms moet je er wat voor over hebben om dingen te plannen en te regelen. Op dit moment denk ik "ik laat me niet beperken! ik kan het, ik kan het, ik kan het!" en vrijdag avond ben ik verrot, maar ach, dat zien we dan wel weer.
Maar er moet natuurlijk wel het een en ander voorbereid worden voor de nieuwe geplaatst kan worden.
Mn hersens gingen van links naar rechts en van boven naar beneden. Hoe gaan we dat aanpakken. Ik ben er inmiddels uit.
Vandaag de keuken opgeruimd. Er staan nu alleen nog maar dingen in die ik ECHT gebruik.
Morgen de keukenkastjes leeg ruimen en in de woonkamer de troep neerzetten en de keuken goed schoonmaken (als ik dan toch bezig ben).
Morgen avond het fornuis er uit zodat de mannen er goed bij komen. (hmmzz.. dat wordt geen oven gebruiken, die blijft zo lang heet)
Vrijdag ochtend de mannen over de vloer (ben ik blij dat ik dan niet alleen thuis ben).
Vrijdag middag de keuken weer inruimen en heel erg blij zijn dat de troep uit de woonkamer is. Troep maakt me onrustig.
En dan gelijk naar limburg WHAAAAAAAAAAAA
Dat heb ik weer lekker gepland :-S Helaas kan het niet anders. De keuken daar sta ik echt om te springen en de afspaak in limboland is ook belangrijk. Dat wordt vrij weinig doen het weekend maar dat heb ik er wel voor over.
Soms moet je er wat voor over hebben om dingen te plannen en te regelen. Op dit moment denk ik "ik laat me niet beperken! ik kan het, ik kan het, ik kan het!" en vrijdag avond ben ik verrot, maar ach, dat zien we dan wel weer.
maandag 8 juni 2009
Lapje tekst
ooit schreef ik deze woorden met de hoop er een lied mee te kunnen maken. dat is niet helemaal goed uitgepakt maar de tekst blijft mooi
Als je haar ziet lopen
Denk je daar loopt gewoon een vrouw
Van buiten niks te zien
Maar Van binnen in de rouw
Ze heeft geen gebroken benen
Geen mitella om haar arm
Geen steun om haar nek
Geen ontstoken blindedarm
als je met haar praat denk je:
er is niks aan de hand
er is ook niks te zien,
het zit aan de binnenkant
Haar beperking is niet zichtbaar
Geen mens die het zo ziet
Alleen als je dichterbij komt
En dan nog zie je het soms niet
Haar hersens in de konkels
Maar zeker niet dom
Wie denkt dat ze niet denken kan
Is zelf heel erg stom
Overspoeld door emoties,
impulsen van buiten af
gedachten en gevoelensen
ze is weer terug bij af
tijd om te herstellen
die krijg ze bijna niet
haar omgeving verlangt andersen
niemand die dat ziet
paniek gaat overheersen
de bergen zijn te hoog
alleen in haar eigen wereld
daar is het veilig en droog
haar wereld heet autisme
haar wereld is zo klein
hoe groter hij gaat worden
hoe minder ze kan zijn
Wat ze zo graag zou willen
is geen geld geen kapitaal
ze wil een gelukkig leven
vreugdevol en sociaal
niet alles is even haalbaar
dat is wat ze accepteren moet
met rust en kleine stapjes
gaat het nu redelijk goed
soms laat ze niks van zicht horen
dat is een bittere pil
maar haar hersens kunnen niet verwoorden
wat ze zo graag zeggen wil
geef haar tijd en laat haar komen
op haar eigen moment
ze is je niet vergeten
ze is gewoon niet zoals jij bent
een overzichtelijk leven
is wat ze nodig heeft
push haar niet in dingen
zodat ze gelukkig verder leeft
Als je haar ziet lopen
Denk je daar loopt gewoon een vrouw
Van buiten niks te zien
Maar Van binnen in de rouw
Ze heeft geen gebroken benen
Geen mitella om haar arm
Geen steun om haar nek
Geen ontstoken blindedarm
als je met haar praat denk je:
er is niks aan de hand
er is ook niks te zien,
het zit aan de binnenkant
Haar beperking is niet zichtbaar
Geen mens die het zo ziet
Alleen als je dichterbij komt
En dan nog zie je het soms niet
Haar hersens in de konkels
Maar zeker niet dom
Wie denkt dat ze niet denken kan
Is zelf heel erg stom
Overspoeld door emoties,
impulsen van buiten af
gedachten en gevoelensen
ze is weer terug bij af
tijd om te herstellen
die krijg ze bijna niet
haar omgeving verlangt andersen
niemand die dat ziet
paniek gaat overheersen
de bergen zijn te hoog
alleen in haar eigen wereld
daar is het veilig en droog
haar wereld heet autisme
haar wereld is zo klein
hoe groter hij gaat worden
hoe minder ze kan zijn
Wat ze zo graag zou willen
is geen geld geen kapitaal
ze wil een gelukkig leven
vreugdevol en sociaal
niet alles is even haalbaar
dat is wat ze accepteren moet
met rust en kleine stapjes
gaat het nu redelijk goed
soms laat ze niks van zicht horen
dat is een bittere pil
maar haar hersens kunnen niet verwoorden
wat ze zo graag zeggen wil
geef haar tijd en laat haar komen
op haar eigen moment
ze is je niet vergeten
ze is gewoon niet zoals jij bent
een overzichtelijk leven
is wat ze nodig heeft
push haar niet in dingen
zodat ze gelukkig verder leeft
donderdag 4 juni 2009
Contact gestoord
Ja... Ik kan niet anders zeggen dat ik inderdaad contact gestoord ben. Het onderhouden van contacten en het leggen van nieuwe contacten vind ik extreem moeilijk en kies daarom vaak voor de makkelijke weg.. niks zeggen, niks doen, als ik maar rustig blijf ademen en op mn kont blijf zitten dan gaat de situatie van zelf weg.....
Het jammere is dan alleen dat ik zo ook geen ene stap verder kom, conacten verwateren en nieuwe komen er niet bij. Een mens is van nature uit een sociaal wezen, zelfs contact gestoorde zoals ik vinden het wel prettig mensen om hun heen te hebben. Alleen nu de grote vraag.. Hoe onderhoudt ik deze contacten, en hoe ga ik nieuwe aan????
Zo af en toe doe ik een poging me te mengen in discussies op fora, of plaats ik een opmerking die op 1 of andere manier niet uitnodigd tot verdere zins uitwisselingen.
De mensen om me heen die kennen me nu wel en weten heel goed dat het niet aan hun ligt als ik een tijd niet reageer (hoewel.. een enkeling wil het nog wel eens niet snappen).
Nu heb ik me zelf er op betapt dat ik weer contacten aan het verwaarlozen ben en dat ik pas hernieuwde contacten weer laat verwateren. Niet omdat ik niet in contact wil zijn met deze mensen maar simpelweg omdat ik de moeite niet neem om er voor te gaan zitten en ze terug te mailen. Op die momenten moet ik gaan na denken over hoe ik dingen formuleer, of ze snappen wat ik bedoel te zeggen, of ik niet te kort van stof ben en niet te kort door de bocht kom. Waar ik ook nog al last van heb is dat mijn hooft overloopt van informatie en gedachte die ik tracht te formuleren en op wil schrijven. Als ik dan eenmaal zit om het op te schrijven komt het er niet meer uit. Mijn hersens nemen een loopje met me en zetten spontaan al die in mijn kop juist geformuleerde woorden en zinnen weer om tot een rommeltje waardoor er een grote ERROR voor mn ogen verschijnt.
Dus dan zet ik weer een muziekje aan en staar ik naar het open venster op mn breedbeeldscherm. Er komt geen letter onder mn vingers vandaan dus sluit ik het venster weer en ga ik een spelletje spelen.
Het jammere is dan alleen dat ik zo ook geen ene stap verder kom, conacten verwateren en nieuwe komen er niet bij. Een mens is van nature uit een sociaal wezen, zelfs contact gestoorde zoals ik vinden het wel prettig mensen om hun heen te hebben. Alleen nu de grote vraag.. Hoe onderhoudt ik deze contacten, en hoe ga ik nieuwe aan????
Zo af en toe doe ik een poging me te mengen in discussies op fora, of plaats ik een opmerking die op 1 of andere manier niet uitnodigd tot verdere zins uitwisselingen.
De mensen om me heen die kennen me nu wel en weten heel goed dat het niet aan hun ligt als ik een tijd niet reageer (hoewel.. een enkeling wil het nog wel eens niet snappen).
Nu heb ik me zelf er op betapt dat ik weer contacten aan het verwaarlozen ben en dat ik pas hernieuwde contacten weer laat verwateren. Niet omdat ik niet in contact wil zijn met deze mensen maar simpelweg omdat ik de moeite niet neem om er voor te gaan zitten en ze terug te mailen. Op die momenten moet ik gaan na denken over hoe ik dingen formuleer, of ze snappen wat ik bedoel te zeggen, of ik niet te kort van stof ben en niet te kort door de bocht kom. Waar ik ook nog al last van heb is dat mijn hooft overloopt van informatie en gedachte die ik tracht te formuleren en op wil schrijven. Als ik dan eenmaal zit om het op te schrijven komt het er niet meer uit. Mijn hersens nemen een loopje met me en zetten spontaan al die in mijn kop juist geformuleerde woorden en zinnen weer om tot een rommeltje waardoor er een grote ERROR voor mn ogen verschijnt.
Dus dan zet ik weer een muziekje aan en staar ik naar het open venster op mn breedbeeldscherm. Er komt geen letter onder mn vingers vandaan dus sluit ik het venster weer en ga ik een spelletje spelen.
donderdag 9 april 2009
en de grote vraag blijft: waar betaald ze nou de huur van
Dat ik (wij) zelf weten hoe het zit wilt niet zeggen dat de buitenwereld soms vreemd naar de situatie kijkt.
Net verhuist naar een 1 gezins woning, de een werkt en de ander is full-time huisvrouw. Wel lekker makkelijk voor die ander. Een beetje het huishouden doen, beetje boodschappen en koken.. een luize leventje.
Maar wat de mensen niet zien is dat "huisvrouwje spelen" een fulltime baan is voor iemand die elke dag weer tegen de stroming in moet zwemmen.
Gister avond lag ik in bed en toen had ik ineens een ingeving hoe ik Autsme voor Dummies kon uitleggen. Een deel er van heb ik al gedaan door autisme te vergelijken met Computers, maar dat is maar een klein deel.. het deel van hoe de hersens functioneren.
Hoe leg je nou aan leken uit hoe moeizaam de dagelijkse dingen verlopen als je dat gaat vergelijken met niet autisten.
je kan het zien als een zee...
je wordt wakker.. gaat naar je werk.. komt thuis, gaat eten en doet nog wat aan je huishouden en gaat slapen.
Voor het gros van de mensheid is dat te vergelijken met op staan, het strand op lopen, de zee in.. de hele dag zwem je overal door heen en komt weer op het strand en duikt je bed in... en natuurlijk kan het wel eens anders gaan dan je wilt.. dat het zand op het strand zo losjes is dat je er bijna niet door heen komt.. of dat je een keer tegen de stroming op moest zwemmen. Over het algemeen komt dat sporadisch voor.
Bij mij ligt dat net even anders. ik wordt wakker.. baan me een weg door het losse zand en als ik de zee in ga wordt ik overspoeld met golven en moet ik tegen de stroming in worstelen om maar iets te kunnen bereiken.
Gelukkig ben ik een vechter.. en kom ik uiteindelijk waar ik wezen moet maar om dat doel te bereiken moet ik vechten met alle kracht die ik in me heb.
Hou dat maar eens een paar weken/maanden/jaren vol..
Op sommige dagen is die stroming zo sterk dat ik er niet tegen in kan zwemmen. Op die dagen heb ik geen keus dan pas op de plaats te maken en moet ik uitstellen wat ik van plan was om te doen. Helaas komen die dagen wekelijks voor.
Als er een drukke week achter de rug is bijvoorbeeld, of als we veel spanningen zijn. Dan is er gewoonweg geen kracht meer over om tegen die stroming in te zwemmen.
Het is aan de buitenkant dus niet te zien hoe moeilijk iemand het kan hebben met de dagelijkse dingen in het leven. Het is heel erg makkelijk om je eigen af te vragen waar iemand nou de huur van betaald of om vooroordelen te hebben. Als mensen zich nou ook met gemak willen verdiepen in de mede mens, en proberen te begrijpen wat er aan de hand is dan wordt er al een heeeeeel klein stukje van die stroming weg gehaald.....
Net verhuist naar een 1 gezins woning, de een werkt en de ander is full-time huisvrouw. Wel lekker makkelijk voor die ander. Een beetje het huishouden doen, beetje boodschappen en koken.. een luize leventje.
Maar wat de mensen niet zien is dat "huisvrouwje spelen" een fulltime baan is voor iemand die elke dag weer tegen de stroming in moet zwemmen.
Gister avond lag ik in bed en toen had ik ineens een ingeving hoe ik Autsme voor Dummies kon uitleggen. Een deel er van heb ik al gedaan door autisme te vergelijken met Computers, maar dat is maar een klein deel.. het deel van hoe de hersens functioneren.
Hoe leg je nou aan leken uit hoe moeizaam de dagelijkse dingen verlopen als je dat gaat vergelijken met niet autisten.
je kan het zien als een zee...
je wordt wakker.. gaat naar je werk.. komt thuis, gaat eten en doet nog wat aan je huishouden en gaat slapen.
Voor het gros van de mensheid is dat te vergelijken met op staan, het strand op lopen, de zee in.. de hele dag zwem je overal door heen en komt weer op het strand en duikt je bed in... en natuurlijk kan het wel eens anders gaan dan je wilt.. dat het zand op het strand zo losjes is dat je er bijna niet door heen komt.. of dat je een keer tegen de stroming op moest zwemmen. Over het algemeen komt dat sporadisch voor.
Bij mij ligt dat net even anders. ik wordt wakker.. baan me een weg door het losse zand en als ik de zee in ga wordt ik overspoeld met golven en moet ik tegen de stroming in worstelen om maar iets te kunnen bereiken.
Gelukkig ben ik een vechter.. en kom ik uiteindelijk waar ik wezen moet maar om dat doel te bereiken moet ik vechten met alle kracht die ik in me heb.
Hou dat maar eens een paar weken/maanden/jaren vol..
Op sommige dagen is die stroming zo sterk dat ik er niet tegen in kan zwemmen. Op die dagen heb ik geen keus dan pas op de plaats te maken en moet ik uitstellen wat ik van plan was om te doen. Helaas komen die dagen wekelijks voor.
Als er een drukke week achter de rug is bijvoorbeeld, of als we veel spanningen zijn. Dan is er gewoonweg geen kracht meer over om tegen die stroming in te zwemmen.
Het is aan de buitenkant dus niet te zien hoe moeilijk iemand het kan hebben met de dagelijkse dingen in het leven. Het is heel erg makkelijk om je eigen af te vragen waar iemand nou de huur van betaald of om vooroordelen te hebben. Als mensen zich nou ook met gemak willen verdiepen in de mede mens, en proberen te begrijpen wat er aan de hand is dan wordt er al een heeeeeel klein stukje van die stroming weg gehaald.....
woensdag 1 april 2009
Autist vergelijken met PC
Autisme is heel erg goed te vergelijken met een PC.
Dit lijkt de enige manier te zijn om leken een beetje begrijpbaar te kunnen uitleggen wat er aan de hand is.
Hieronder een aantal voorbeelden
voorbeeld 1:(programma's)
de pc aanzetten = wakker worden
ontbijten = programma 1 dat wordt opgestart
ontbijtbordje opruimen = programma 2
Als ik wordt gestoort tijdens het opruimen dan loopt dat programma vast, er wordt dus een 3e programma gestart, programma 1 is afgeloten, 2 staat vast en 3 loopt.
Om programma 2 af te sluiten moet ook programma 3 gesloten worden en dan moet er weer terug gegaan worden naar programma 2.. systheem beheer moet gestart worden om te kijken wat er aan de hand is. conclusie is : programma 2 is vast gelopen. Dit programma moet dan gewist worden en weer opnieuw opgestart worden, pas dan kan ook programma 2 goed uitgevoert worden en gesloten worden.
Hoe meer storingen , hoe meer programma's er vast lopen.
Stel nou dat programma 2 al vast loopt, 3 wordt gestart en ook die loopt vast door dat er plots een programma 4 gestart wordt, dan wordt het dus een grote chaos en dan duurt het even voor dat alle programma's op de correcte manier afgeloten worden.
Het komt ook voor dat een programma niet af te sluiten is. Die staat zo vast dat er geen beginnen aan is. vaak is dan een harde reset nodig. een harde reset betekend in mijn geval dat het dagen kan duren voor dat alles weer normaal is en de chaos verdwenen is.
Voorbeeld 2: (virusscanner)
Net als op internet heel veel spam en pop-ups zijn is er in het leven van een Autist ook ruis.
Als op de PC de viruscanner niet meer (goed) functioneerd dan krijg je heel veel rotzooi binnen op je harde schijf en raakt je pc vervuilt. hierdoor kunnen er grote problemen ontstaan, bijvoorbeeld dat je sommige programma's niet meer kunt openen of sluiten.
Zo gaat dat ook bij autisten, alleen moet je hierbij de virusscanner zien als een filter. Het filter van een autist werkt niet zoals het bij "niet autisten" werkt.
Natuurlijk is geen autist gelijk en heeft niet iedereen er in de zelfde mate last van maar als je er wel last van hebt kan het grote gevolgen hebben.
Filteren van geluiden/bewegingen/kleuren/vormen lukt niet, waardoor alles tegelijk binnen komt en je overspoelt wordt door prikkels. Net als een pc op tilt kan slaan kan dat bij autisten dus ook gebeuren.
Om het filter schoon te houden en te zorgen dat het nog enigzins werkt is het van groot belang dat alles met stapjes gedaan wordt. Er komt iets binnen, dat moet verwerkt worden voor dat er weer iets nieuws naar binnen kan.
Zelf het updaten van de viruscanner is te vergelijken.
Als een scanner niet upto date is zal hij er waarscheinlijk virussen doorlaten. Hij zal ze pas tegen houden als hij geupdate is en herkent dat het een virus is.
Autisten kunnen ook updaten, ze leren van alle nieuwe dingen, als er iets binnen komt wat voor veel problemen zorgt dan zal hij dit de volgende keer zeker niet meer binnen laten.
voorbeeld 3: (schijfopruiming)
De prullenbak, schijfopruiming en defragmentern zijn zeer belangrijke elementen om je pc schoon te houden en om schrijfruimte te hebben om programma's te instaleren. Doe je dit niet met regelmaat dan kan het zijn dat je nieuwe programma's niet meer kan instaleren, dat je foutmeldingen krijgt bij het downloden en dat je pc zo traag wordt dat het uren duurt voor dat je programma eenmaal geladen is, en wil je er nog 1 laden dan loopt de boel vast.
Zo werkt het ook in het brein van een Autist. een voorbeeld hierbij is als je door gaat en door gaat zonder rust te nemen om alles te verwerken dan komt je schijf zo vol te staan dat je geen informatie meer kan verwerken, en dat het kleinste ding dat je moet doen al te veel is, gewoon omdat je energie op is, je prullenbak zit al vol, je schijf is niet opgeruimt en er is al helemaal niet gedefragmenteerd. Ga je nog iets verder dan crashed je harde schijf
Zo ver heb ik het ook laten komen. Ik had er geen idee van dat ik rustig aan moest doen, dat ik regelmatig moest opruimen en defragmenteren. Ik wist immers niet dat het bij mij niet zo werkte als bij het gros van de mensen, ik zag hun dingen doen en handelen en dacht dat ik dat ook moest kunnen dus ging ik door en door en door, zette bij elk ding dat ik moest doen de knop om (harde reset). Op een gegeven moment was die knop kapot en kon ik niet anders dan hulp vragen bij het opruimen en defragmenteren.
Nu krijg ik er programma's bij om te voorkomen dat dat nog een keer gebeurt, en een virusscanner die elke keer maar weer geupdate wordt.
Op dit moment weet ik het niet beter te verwoorden dan op deze manier. vragen staat vrij....
Dit lijkt de enige manier te zijn om leken een beetje begrijpbaar te kunnen uitleggen wat er aan de hand is.
Hieronder een aantal voorbeelden
voorbeeld 1:(programma's)
de pc aanzetten = wakker worden
ontbijten = programma 1 dat wordt opgestart
ontbijtbordje opruimen = programma 2
Als ik wordt gestoort tijdens het opruimen dan loopt dat programma vast, er wordt dus een 3e programma gestart, programma 1 is afgeloten, 2 staat vast en 3 loopt.
Om programma 2 af te sluiten moet ook programma 3 gesloten worden en dan moet er weer terug gegaan worden naar programma 2.. systheem beheer moet gestart worden om te kijken wat er aan de hand is. conclusie is : programma 2 is vast gelopen. Dit programma moet dan gewist worden en weer opnieuw opgestart worden, pas dan kan ook programma 2 goed uitgevoert worden en gesloten worden.
Hoe meer storingen , hoe meer programma's er vast lopen.
Stel nou dat programma 2 al vast loopt, 3 wordt gestart en ook die loopt vast door dat er plots een programma 4 gestart wordt, dan wordt het dus een grote chaos en dan duurt het even voor dat alle programma's op de correcte manier afgeloten worden.
Het komt ook voor dat een programma niet af te sluiten is. Die staat zo vast dat er geen beginnen aan is. vaak is dan een harde reset nodig. een harde reset betekend in mijn geval dat het dagen kan duren voor dat alles weer normaal is en de chaos verdwenen is.
Voorbeeld 2: (virusscanner)
Net als op internet heel veel spam en pop-ups zijn is er in het leven van een Autist ook ruis.
Als op de PC de viruscanner niet meer (goed) functioneerd dan krijg je heel veel rotzooi binnen op je harde schijf en raakt je pc vervuilt. hierdoor kunnen er grote problemen ontstaan, bijvoorbeeld dat je sommige programma's niet meer kunt openen of sluiten.
Zo gaat dat ook bij autisten, alleen moet je hierbij de virusscanner zien als een filter. Het filter van een autist werkt niet zoals het bij "niet autisten" werkt.
Natuurlijk is geen autist gelijk en heeft niet iedereen er in de zelfde mate last van maar als je er wel last van hebt kan het grote gevolgen hebben.
Filteren van geluiden/bewegingen/kleuren/vormen lukt niet, waardoor alles tegelijk binnen komt en je overspoelt wordt door prikkels. Net als een pc op tilt kan slaan kan dat bij autisten dus ook gebeuren.
Om het filter schoon te houden en te zorgen dat het nog enigzins werkt is het van groot belang dat alles met stapjes gedaan wordt. Er komt iets binnen, dat moet verwerkt worden voor dat er weer iets nieuws naar binnen kan.
Zelf het updaten van de viruscanner is te vergelijken.
Als een scanner niet upto date is zal hij er waarscheinlijk virussen doorlaten. Hij zal ze pas tegen houden als hij geupdate is en herkent dat het een virus is.
Autisten kunnen ook updaten, ze leren van alle nieuwe dingen, als er iets binnen komt wat voor veel problemen zorgt dan zal hij dit de volgende keer zeker niet meer binnen laten.
voorbeeld 3: (schijfopruiming)
De prullenbak, schijfopruiming en defragmentern zijn zeer belangrijke elementen om je pc schoon te houden en om schrijfruimte te hebben om programma's te instaleren. Doe je dit niet met regelmaat dan kan het zijn dat je nieuwe programma's niet meer kan instaleren, dat je foutmeldingen krijgt bij het downloden en dat je pc zo traag wordt dat het uren duurt voor dat je programma eenmaal geladen is, en wil je er nog 1 laden dan loopt de boel vast.
Zo werkt het ook in het brein van een Autist. een voorbeeld hierbij is als je door gaat en door gaat zonder rust te nemen om alles te verwerken dan komt je schijf zo vol te staan dat je geen informatie meer kan verwerken, en dat het kleinste ding dat je moet doen al te veel is, gewoon omdat je energie op is, je prullenbak zit al vol, je schijf is niet opgeruimt en er is al helemaal niet gedefragmenteerd. Ga je nog iets verder dan crashed je harde schijf
Zo ver heb ik het ook laten komen. Ik had er geen idee van dat ik rustig aan moest doen, dat ik regelmatig moest opruimen en defragmenteren. Ik wist immers niet dat het bij mij niet zo werkte als bij het gros van de mensen, ik zag hun dingen doen en handelen en dacht dat ik dat ook moest kunnen dus ging ik door en door en door, zette bij elk ding dat ik moest doen de knop om (harde reset). Op een gegeven moment was die knop kapot en kon ik niet anders dan hulp vragen bij het opruimen en defragmenteren.
Nu krijg ik er programma's bij om te voorkomen dat dat nog een keer gebeurt, en een virusscanner die elke keer maar weer geupdate wordt.
Op dit moment weet ik het niet beter te verwoorden dan op deze manier. vragen staat vrij....
Abonneren op:
Posts (Atom)